Als ik de eieren maar heel kan houden

geplaatst in: Het Boliviaanse leven | 1

Wat is je eerste indruk als je in Bolivia komt? Hoe ervaar je het dagelijks leven in Cochabamba? Wat valt er op? Dat zijn vragen die voor mij nu lastig te beantwoorden vallen. Ik ben veel dingen al gewoon die voor anderen een heel avontuur zijn. Daarom is het leuk als iemand op bezoek komt en iets schrijft over haar indrukken. Bij deze dus een fragment van het reisverslag van Astrid.

 

[icon icon=icon-quote-left size=14px color=#000 ] Elke vrijdagmiddag gaat Diego naar de markt en ondanks onze moeheid besluiten we mee te gaan. Vanuit hun rustige straat staan we 2 straten verder met onze duim omhoog om naar een ’trufi’ te zwaaien. Dit zijn een soort kleine taxibusjes met een nummer erop. Aan dit nummer herken je in welke wijk hij rijdt en waar hij naar toe gaat. Het verkeer is nog veel drukker dan ’s morgens. Het wordt een dollemansrit door een wirwar van straten waar je op elke hoek van de straat in een uit kan stappen. Van bushaltes of rijschema’s met vertrek en aankomsttijden… nooit van gehoord in Cochabamba!

Ik kijk mijn ogen uit, grote gebouwen en dure hotels en banken worden afgewisseld met afschuwelijke grauwe flats. Overal op straat proberen mensen geld te verdienen. Ik zie kraampjes met eten en andere verkoopwaar. Zodra het busje stopt proberen kleine jongens het autoraam nog smeriger te vegen als dat het al is, met in hun hand een klein smoezelig lapje en in hun andere hand een plastic cocacola flesje met iets wat op vies water lijkt. Ik kijk verbaasd naar jongleurs die gekleurde ballen in de lucht houden.

Daar tussen door zie je ook de kracht van de natuur. Ik zie palmbomen, oleanders, bougainville en de meest bijzondere kamperfoeliesoorten die weelderig bloeien. Alle electriciteit palen en telefoonbedrading gaan hier bovengronds. Dus zien we ook grote palmbomen met in het midden een groot gat waar de bedrading vrij door heen kan lopen. Je haalt hier niet de boom weg maar zaagt een deel van de kruin eruit!!

Ook wanneer we op de markt zijn aangekomen zien we diezelfde tactiek. Het is een wirwar van kleine winkeltjes tussen volgepropte kraampjes waar allemaal dezelfde koopwaar wordt aangeboden. Janita gaat proberen te achterhalen hoe groot La Cancha markt is maar zeker enige hectare. Met Diego als gids met in de aanslag zijn boodschappenbriefje. Welke wel enige marktervaring vereist. Want als je eieren moet hebben, dan ga je eerst 10 kramen langs met eieren. Bekijk je alles heel goed en praat je over de prijs met de koopvrouw en dan loop je weg. Diego doet dit spelletje diverse keren en koopt dan de eieren bij een bekende verkoper, want dan heb je de beste prijs. En zo werken we in zon 2 uur ons boodschappenbriefje af. En komen we thuis met tomaten, courgettes, wortels, bosjes koriander en selderij, limoenen, appels, papaja, bananen. Maar ook de ontbijtgranen, zoals lijnzaad, gepofte quinua, sesamzaad, kaas, thee, kiwi’s, paprika’s en komkommers en chia bessen zitten in de boodschappentas. Ook voor de luiers voor Abel gaan we diverse kramen af en wordt er flink onderhandeld over de prijs!

Inmiddels hebben we de strategie helemaal door en lopen we in een gesloten rij, Diego voorop ik ertussen met de losse eieren in een plastic tasje en Ebel kort achter mij die de rij goed gesloten houdt, met onze boodschappen weer richting de straat waar we met het bijzondere openbare vervoer op weg naar huis gaan. Inmiddels brandt de zon en is het om zes uur ’s middags over de 30 graden. Het is snikheet in het busje ondanks dat we met de deur en ramen open als een malle door de stad worden gereden!! Als we instappen zit het busje al half vol, maar bij elke hoek van de straat stappen er meer en meer mensen in. En dus zitten we halverwege onze rit beklemd tussen vele Bolivianen met onze buit op schoot. Ooo als ik de eieren maar heel kan houden…!

Klam en moe komen we thuis, maar al snel zijn we er over heen. Wat een avontuur en heerlijk om door Janita met thee opgewacht te worden met een lachende Abel op haar arm.

  1. Elisabeth van Ommen

    Leuk verhaal. Herkenbaar, al de nieuwe indrukken. Voor mij al wel een aantal jaar terug toen dit voor het mocht meemaken. Bolivia blijft altijd een plekje in mijn hart houden mede door dit soort ervaringen!

Geef een antwoord