Een weekje… bureaucratie

geplaatst in: Verhalen | 0

Het was maar goed dat de lessen een week uitgesteld waren, want deze week hebben we elke dag het bureau van de migratiedienst mogen bezoeken. Het voelde een beetje zoals in de Donald Duck, een weekje… bureaucratie. Papieren inleveren, nog meer papieren ophalen, een interview, een inspectie van ons huis  en heel veel stempeltjes. Hoe meer papier en hoe meer stempeltjes hoe beter. (Ik vermoed dat het in Nederland niet anders gaat zijn voor Diego).

Het interview moesten we nog een keer overdoen. De beste mevrouw had een bijzonder onhebbelijke uitstraling, zo dat we al nerveus werden als ze ons vroeg naar ons telefoonnummer. Diego vond haar uitstraling zo fascinerend dat hij het niet erg vond nog een keer terug te moeten komen, want dat kon hij haar gezicht eens goed bestuderen zodat hij dat ooit een keer zou kunnen gebruiken in theater.

Maar… met een beetje geluk gaat dit de laatste keer zijn dat ik bij de afdeling buitenlanders ik de rij moet staan!

Over 3 maand horen we meer.

 

Wraak

Ik sta geregistreerd. Geboorte, plaats, tijd.
Ik sta voor zowat één kilo papier:
geboorteakte militie, verhuizen van daar naar hier,
politieke sympathieën, vakbondsaangehorigheid.

Daarom ben ik op zoek naar een plek op de
   grens van drie naties.
Daar wil ik dan sterven.
Want ik wil met mijn dood op z’n minst het
   plezier bederven
van een stuk of twintig administraties.

Herman de Coninck

Geef een antwoord