Hoe komen een in Argentinië geboren Boliviaan en een in België gewoonde Nederlandse bij elkaar? De weg van een man naar een meisje is niet voor niets een van de te wonderlijke zaken die Agur noemt. Daarom kort ons verhaal:

 

Janita Geertsema

Al vanaf dat ik klein was ben ik geïnteresseerd in andere culturen. Toen ik 9 jaar was behandelden we met aardrijkskunde de verschillende werelddelen. In het boek dat we daarvoor gebruikten stonden aan het eind van elk hoofdstuk drie verhaaltjes van kinderen uit het betreffende land. Ze vertelden waar ze woonden, hoe ze leefden en wat ze deden. Deze verhaaltjes boeiden me enorm. Hoewel we ze lang niet allemaal met de klas lazen had ik ze meestal aan het begin van de les al gelezen.

In groep 7 moesten we allemaal opschrijven wat we wilden worden als we groot waren.  Ik schreef op dat ik zendeling wilde worden. Ik wist niet precies wat dat was, alleen dat ik dat wilde worden.

Aan het eind van de middelbare school nam ik het kiezen van mijn studie erg serieus en ik heb heel wat studies overwogen. Maar altijd kwam ik uit bij theologie. Dat was wat ik wilde studeren. Ik wilde zendeling worden.

Lesgeven in NigeriaDaarom vertrok ik met 19 jaar naar België om in Leuven te gaan studeren. Het leek me leuk om al in het ‘buitenland’ te wonen, en het interdenominale en internationale karakter sprak me erg aan. België vond ik meer en meer een geweldig land en begon met vrijwilligerswerk bij Breeze, een Vlaamse jongerenbeweging. Ik begon als tapper en eindigde halftijds als visionair coördinator. Het was een geweldige tijd.

Tussendoor kwam ik in contact met de Frans/Belgische tak van SIM. In 2007 ging ik voor 2 maanden naar Kano, Nigeria om kennis te maken met het zendelingenleven.

De optie om in België te blijven werd steeds reëler en de beslissing was moeilijk. Ik ben nog bijna twee jaar gebleven maar uiteindelijk heb ik gekozen om naar Bolivia te gaan om daar les te geven aan een theologisch seminar.

Sinds 2009 woon en werk ik in Cochabamba, Bolivia als zendeling. Ik doceer verschillende theologische vakken aan het Seminario Bíblico en help mee in onze kerk waar het nodig is. Ik ben ook steeds meer betrokken bij het toerusten van toekomstige boliviaanse zendelingen. Het is geweldig om mijn studenten in heel Bolivia en over heel de wereld aan de slag te zien!

 

Diego Ortiz

Diego werd in Argentinië geboren maar al na een paar maanden gingen hij en zijn familie weer terug naar Bolivia. Zijn ouders scheiden toen hij 4 jaar was en zijn moeder kwam alleen voor de zorg van 3 jongens te staan. Ze werkte lange dagen om de eindjes aan elkaar te knopen terwijl de jongens hun dagen op straat doorbrachten.

Op een dag kreeg ze de kans om een van haar zoons voor een Compassion project aan te melden. Hier kregen ze elke dag ontbijt en een dagopening. Eén van de voorwaarden was dat het gezin kerkdiensten zouden bijwonen. Vanaf dat moment veranderde langzaam er iets in hun leven en Diego’s moeder kwam tot geloof. Met de hulp van God was zij in staat voor zichzelf en haar zoons een menswaardig bestaan op te bouwen. Ook Diego en zijn broers leerden God kennen. Diego beschouwt het nog steeds als een groot wonder wat God in hun leven heeft gedaan.

Op de set van Che 2Na zijn middelbare school schrijft Diego zich in voor een jaar dienstplicht. Daarna gaat hij sociale communicatie studeren aan de algemene universiteit. Tegelijk schrijft hij zich in voor de theaterschool.

Door de theaterwereld rolt Diego ook steeds meer de filmwereld in. In 2007 werd hij uitgekozen om mee te spelen in Che 2, een internationale productie van Steven Soderbergh met Benicio Del Torro y Matt Damon. Hiervoor reisde hij een aantal maanden af naar Spanje voor de opnames. In 2008 speelde hij de hoofdrol in de Italiaanse kortfilm Chi si ferma è perduto (bekijk de film hier).

Na nog wat korte producties, zoals Las Manuelas, een docudrama over de onafhankelijkheidsstrijd, of zoals de publiciteitsspot tegen geweld tegen vrouwen, zette hij zich steeds meer in voor buurtwerk. Hij organiseerde verschillende jaren een vakantieclub voor de kinderen uit de buurt van de kerk.

Sinds 2015 werkt Diego ook met SIM als zendeling. Hij werkt als docent lichamelijke opvoeding op de zendingsschool, Carachipampa Christian School. Hij is nog altijd betrokken bij jeugd en kinderwerk. Zo organiseert hij een kinderclub in de oude buurt waar hij woonde. Ze komen elke zondagavond samen voor wat eten, een bijbelverhaal en spelletjes. Omdat de kinderen veelal uit problematische gezinnen komen proberen ze door midden van de hen ook hun families te bereiken.

Sinds 10-11-’12

Sinds 31 januari 2016: Abel

Tupaj Abel

Sinds 22 maart 2018: Wara