De vakantieclub

geplaatst in: Het Boliviaanse leven | 0

“Always be prepared to pray, preach and die”, dat was het gezegde van de SIM in Nigeria, maar tijdens de club was het meer: “Always be prepared to play, teach and crash”. Dat crashen hebben we tijdens de kerstvakantie gedaan, daarom ook dat ik nog niets geschreven had over de club. Maar nu de kids die liefst allemaal tegelijk mijn naam roepen omdat ze me willen laten zien dat ze de volgende stap van de origami goed gedaan hebben, alleen nog naklinken in mijn herinnering, is het hoog tijd voor een verslagje.

De organisatie liep dit jaar wat minder soepel omdat het lastig was om mensen te vinden die een cursus konden geven.  Een sociale club die samenkwam in de kerk zou verschillende cursussen geven (o.a. origami), we dachten dat het handig zou zijn omdat op die manier wij ons geen zorgen hoefden te maken daarover en ons konden richten op de kids. Helaas was de contactpersoon niet zo goed in het contact-element, waardoor we er toch maar vanaf zagen. Net toen we een deadline hadden gesteld dat als we niemand vonden we de club misschien maar één week zouden houden, viel alles op z’n plek en hadden we 5 cursussen: koken, origami, zang, voetbal en Engels.

Samen met een vriendin zou ik eerst een kook- en bakcursus te geven en we hadden alles al voorbereid, maar toen de origami niet doorging zei ik tegen Diego dat ik dat wel voor mijn rekening kon nemen. Als zendeling gebruikt je alle zinnige en onzinnige vaardigheden die je ooit hebt opgedaan, werkelijk waar. Ik heb de kids zelfs “zeg wie heeft geschapen…” in het Spaans aangeleerd, toegepast op onze origamiwerkjes. Met dank aan de giften uit Nederland had mijn moeder een heel pakket aan vouwblaadjes en origamiblaadjes meegenomen waarmee we aan de slag zijn gegaan. De creabea in mij heeft zich helemaal uit kunnen leven.

De club zelf liep goed. We hadden de eerste week als zoveel kinderen dat we de inschrijving stop moesten zetten, omdat het anders niet houdbaar was. De overgrote meerderheid van de kinderen kwam uit de buurt. Een minpuntje was dat omdat ik verantwoordelijk was voor anderhalve cursus en ook de logistiek in de gaten moest houden, had ik dit jaar iets minder tijd en energie om veel met de kids zelf te babbelen.

De kids hebben zich ook goed vermaakt. Een van de oudere jongens (die eigenlijk al 13 was en dus te oud) dacht dat de afsluiting een week eerder was en riep spontaan uit: “O nee! Ik wil nog langer komen!” Ook de tantes van het tehuis vertelde dat hun jongens al een uur van tevoren klaarstonden om naar de club te gaan, een goed teken.

Na drie weken club waren Diego en ik (en nog wel meer mensen) bekaf. Toen we bespraken wanneer voor ons de club een succes zou zijn, was het niet alleen als iedereen zich vermaakt had, maar als er op z’n minst één familie naar de kerk zou komen. Want het doel was niet alleen om de kids te vermaken met een goed programma en een Bijbelverhaal, maar om hen en hun families te bereiken als kerk. Wij hadden gedaan wat we konden, en nu was het aan God om er verder mee te gaan. En jawel, afgelopen zondag was een moeder met een van de kids in de kerk!

Geef een antwoord